بر اساس تئوری منافع شخصی، اگر سهامداران نهادی در انجام وظیفه نظارتی خود کم کاری کنند، در سایه این عدم توجه، الزاماً اقدامات و تصمیمات مدیریت در راستای منافع هم گروه‌های ذینفع نخواهد بود بلکه مدیریت با ترجیح دادن منافع شخصی از انجام فعالیت‌های محیطی و اجتماعی اجتناب خواهد کرد. بر این اساس هدف این پژوهش بررسی تاثیر انحراف توجه سهامدار نهادی بر مسئولیت‌پذیری اجتماعی شرکت‏های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران است. برای آزمون فرضیه‌های پژوهش، بااستفاده از داده‌های 123 شرکت بورس اوراق بهادار تهران در فاصله زمانی 1391-1400 که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند، از مدل‌های رگرسیونی چند‌گانه استفاده شد. نتایج آزمون فرضیه‌های پژوهش نشان داد افزایش درصد سهامدار نهادی سبب افزایش ایفای دامنه مسئولیت‌پذیری اجتماعی و انحراف توجه سهامداران نهادی سبب کاهش دامنه مسئولیت-پذیری اجتماعی شده است. استدلال بر این است با افزایش انحراف توجه سهامداران نهادی، نظارت بر اقدامات مدیریت کاهش یافته، رفتارهای فرصت‌طلبانه مدیریت و دنباله‌روی از اهداف مقطعی و کوتاه‌مدت افزایش یافته و به سبب نبود قدرت نظارتی کافی، مدیران نگران عملکرد ضعیف محیطی و اجتماعی خود نخواهند بود که دامنه توجه مدیریت به مسئولیت‌های اجتماعی شرکت را کاهش می‌دهد.