درماندگی مالی زمانی اتفاق می‌افتد که شرکت در بازپرداخت بدهی‌های خود دچار مشکل باشد و در این زمینه دارای محدودیت مالی است و در این مواقع ریسک شرکت افزایش خواهد یافت. اگر شرکت برنامه مدون مدیریت ریسک را در برنامه‌های خود از قبل قرار داده باشد، در چنین مواقعی غافلگیر نخواهد شد. بنابراین پژوهش حاضر در پی ردیابی تأثیر مدیریت ریسک کسب و کار در کاهش شرایط درماندگی مالی با لحاظ کردن نقش سازوکار ‌‌نظارتی شرکت است. در این راستا نمونه‌ای مشتمل بر 124 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در طول سال‌های 1392-1401 انتخاب که در بازه 10 ساله 1240 سال-شرکت می‌باشد. در نهایت فرضیه‌های پژوهش با کمک آزمون رگرسیون لجستیک انجام پذیرفت. برای سنجش مدیریت ریسک از مدل جامع گوردون (2009)، درماندگی مالی از مدل تعدیل شده آلتمن توسط کردستانی و همکاران(1393) و همچنین سازوکار نظارتی توسط کیفیت کنترل داخلی سنجش شده است. نتایج پژوهش نشان داد میان مدیریت ریسک کسب ‌وکار و درماندگی مالی رابطه معکوس وجود دارد و همچنین سازوکار نظارتی بر این رابطه نقش تعدیلگری داشته و این رابطه را تحت تاثیر قرار می‌دهد. شرکت‌ها با استفاده از برنامه‌های مدون و تشکیل کمیته‌های ریسک در راستای اجرای مدیریت ریسک جامع قادرند سطح درماندگی مالی در شرکت را کاهش داده که نقش نظارت‌ها و سازوکارهای آن را نمی‌توان نادیده گرفت.