تجدید ارائه صورت‌های مالی می‌تواند قابلیت اتکای صورت‌های مالی منتشره را در شرایط عدم قطعیت قرار دهد و نمونه‌ای از پایین بودن کیفیت گزارشگری به حساب می‌آید چرا که نشان دهنده وجود مسئله و مشکل در سیستم کنترل داخلی شرکت و نظام حاکمیت شرکتی می‌باشد. از طرفی حسابرسان ارزش اطلاعات تهیه شده توسط فرآیند حسابداری را تأیید و اشتباهات و تحریفات قابل توجه را گزارش می‌کنند. در واقع انتظار می‌رود صورت‌های مالی تجدید ارائه شده در سال قبل گزارش تعدیل شده دریافت نمایند. بنابراین با توجه به اهمیت گزارش حسابرسان و آثار نامطلوب تجدید ارائه صورت‌های مالی، هدف این پژوهش بررسی رابطه بین بندهای گزارش مشروط حسابرسان و تجدید ارائه صورت‌های مالی می‌باشد. به این منظور نمونه آماری متشکل از ۱۰۳ شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران (تعداد998 سال- شرکت) برای دوره زمانی ۱۳۹۱ تا ۱۴۰۰ جمع آوری شد. پنج فرضیه طراحی شده که از طریق رگرسیون‌ لجستیک آزمون شدند. یافته‌ها نشان داد بین بندهای گزارش مشروط حسابرسی شامل بندهای تحریف در صورت‌های مالی، بندهای محدودیت در رسیدگی، تحریف هزینه و سایر بندهای گزارش حسابرسان با تجدید ارائه صورت‌های مالی رابطه‌ای مثبت و معنادار وجود دارد. اما بین بند تحریف درآمد گزارشات مشروط حسابرسی و تجدید ارائه صورت‌های مالی رابطه معناداری وجود ندارد.