هدف: این پژوهش بررسی چارچوب‌های سرمایه‌گذاری مبتنی بر تمرکز بدهی است. شرکت‌هایی که محدودیت مالی زیاد دارند، در هنگام تصمیم گیری‌های، برجریان‌های نقدی تأکید بیشتری داشته و افزایش اختلاف بین هزینۀ تامین مالی داخلی و خارجی، حساسیت سرمایه گذاری به وجوه نقد داخلی را افزایش می دهد. دسترسی به حجم بیشتر منابع، کاهش هزینه‌های نمایندگی و افزایش قدرت چانه‌زنی برای وام گیرندگان که تمرکز ساختار بدهی را کمتر می‌کنند، باعث کاهش جریان نقدینگی شرکت‌ها شود.
روش: به همین منظور، داده‌های مربوط به 120شرکت پذیرفته‌شده در بورس اوراق بهادار تهران برای دوره زمانی 1393 تا 1400 استخراج شده و با استفاده ازمدل رگرسیونی داده‌های ترکیبی به روش اثر‌ ثابت، فرضیه‌های پژوهش آزمون شدند.
یافته‌ها: نتایج فرضیه اول پژوهش بیانگر معناداری تاثیر محدودیت تامین مالی بر حساسیت سرمایه‌گذاری به جریانات نقدی است. همچنین فرضیه دوم پژوهش نشان‌دهنده این است که سررسید بدهی تاثیر معناداری بر حساسیت سرمایه‌گذاری به جریانات نقدی دارد. طبق فرضیه سوم، تمرکز بدهی تاثیر معناداری بر حساسیت سرمایه گذاری به جریانات نقدی ندارد و در نهایت فرضیه چهارم، تاثیر تعداد بدهی بر حساسیت سرمایه‌گذاری به جریانات نقدی تایید شده است. نتایج این پژوهش بیانگر این است که با کاهش محدودیت‌های تامین مالی و سررسید کوتاه-مدت بدهی‌ها باعث خواهد شد مشکلات مربوط به سرمایه‌گذاری کمتر شود. افزایش محدودیت‌های مالی باعث از دست فرصت‌های سرمایه-گذاری و هزینه‌های نمایندگی می‌شود.
نتیجه‌گیری: براساس نتایج پژوهش می‌توان بیان کرد که میزان بالای تمرکز بدهی باعث کاهش محدودیت‌های مالی و ساختار بدهی متنوع می‌تواند هزینه‌های نمایندگی را نیز کاهش دهد.