هدف این پژوهش، ترسیم نقشه‌ای برای درک رفتار خودتوسعه‌ای حسابرسان و واکاوی تأثیر آن بر کیفیت حسابرسی بود. در این مسیر، با تکیه بر بنیان‌های استدلالیِ روش‌شناختی، از دو رویکرد کیفی و کمی به‌صورت موازی استفاده شد تا ابعاد مختلف این پدیده به‌صورت جامع بررسی شود. در بخش کیفی، با به‌کارگیری روش تحلیل مضمون و انجام مصاحبه‌های عمیق با خبرگان، مؤلفه‌های رفتار خودتوسعه‌ای حسابرسان استخراج شد برای سنجش قضاوت حرفه‌ای حسابرسان نیز از پرسش‌نامه‌ای استاندارد بهره گرفته شد تا ابعاد این سازه به‌صورت دقیق‌تری اندازه‌گیری شود. در نهایت، برای آزمون فرضیه‌های پژوهش، از مدل‌سازی معادلات ساختاری با روش حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) استفاده شد. نتایج پژوهش حاضر، نشان‌دهنده‌ی 3 مضمون فراگیر (خودآگاهی حرفه‌ای، یادگیری مستمر و مسئولیت‌پذیری و تعهد به حرفه)،6 مضمون سازمان دهنده (درک عمیق از نقش حسابرسان، توسعه بینش انتقادی حسابرسان، به‌روزرسانی دانش فنی حسابرسان، توسعه مهارت‌های نرم حسابرسان، تعهد به اخلاق حرفه‌ای حسابرسان و پاسخگویی حسابرسان به جامعه) و 58 مضمون پایه بود. همچنین یافته‌های ناشی از کسب نتیجه در بخش کمی نشان داد، رفتار خودتوسعه‌ای حسابرسان بر کیفیت حسابرسی تأثیر مثبت و معناداری دارد. یافته‌های این مطالعه می‌تواند دستاوردها و کاربردهای فراوانی برای تدوین‌کنندگان مقررات، سیاست‌گذاران حرفه حسابرسی و سایر نهادهای نظارتی در بازار حسابرسی ایران داشته باشد و به آن‌ها کمک نماید تا با شناخت بیشتر از مضامین رفتار خود توسعه‌ای حسابرسان، سازوکارها و قوانینی را در راستای بهبود قضاوت حرفه ای و کیفیت حسابرسی اتخاذ نمایند.