هزینه نمایندگی نوع اول (هزینه نمایندگی ناشی از جدایی مالکیت و مدیریت) در شرکت‌های خانوادگی نسبت به شرکت‌های غیرخانوادگی کم‌تر است. درحالی‌که، هزینه نمایندگی نوع دوم (هزینه نمایندگی ناشی از اختلاف سهامداران کنترل‌کننده و غیرکنترل‌کننده) در شرکت‌های خانوادگی نسبت به شرکت‌های غیرخانوادگی بیشتر است. تفاوت شرکت‌های خانوادگی و غیرخانوادگی در این دو نوع هزینه نمایندگی منجر به تفاوت کیفیت گزارشگری می‌شود. بنابراین، پژوهش حاضر تفاوت کیفیت گزارشگری مالی و سطح افشای داوطلبانه را در شرکت‌های خانوادگی و غیرخانوادگی بررسی می‌کند. برای سنجش کیفیت گزارشگری مالی از جمع اقلام تعهدی اختیاری به کل دارایی‌ها استفاده شده است و سطح افشای داوطلبانه از طریق چک‌‌لیست بوتوسان، تعدیل شده به وسیله کاشانی‌پور و همکاران، اندازه‌گیری شد. نمونه مورد بررسی شامل 27 شرکت خانوادگی و 78 شرکت غیرخانوادگی است. نتایج آزمون t مستقل نشان می‌‌دهد که بین کیفیت گزارشگری مالی و سطح افشای داوطلبانه در شرکت‌های خانوادگی و غیرخانوادگی تفاوت معناداری وجود ندارد.
مهدوی، غلامحسین و کریمی‌پور، عیسی. (1397). بررسی تطبیقی کیفیت گزارشگری مالی و سطح افشای داوطلبانه در شرکت‌های خانوادگی و غیرخانوادگی پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران. پژوهشهای کاربردی در گزارشگری مالی، 7(1)، 203–222.
MLA
مهدوی، غلامحسین، و کریمی‌پور، عیسی. "بررسی تطبیقی کیفیت گزارشگری مالی و سطح افشای داوطلبانه در شرکت‌های خانوادگی و غیرخانوادگی پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران"، پژوهشهای کاربردی در گزارشگری مالی، 7، 1، 1397، 203–222.
HARVARD
مهدوی، غلامحسین، و کریمی‌پور، عیسی. (1397). 'بررسی تطبیقی کیفیت گزارشگری مالی و سطح افشای داوطلبانه در شرکت‌های خانوادگی و غیرخانوادگی پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران'، پژوهشهای کاربردی در گزارشگری مالی، 7(1), pp. 203–222.
CHICAGO
مهدوی، غلامحسین و کریمی‌پور، عیسی، "بررسی تطبیقی کیفیت گزارشگری مالی و سطح افشای داوطلبانه در شرکت‌های خانوادگی و غیرخانوادگی پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران." پژوهشهای کاربردی در گزارشگری مالی، 7 1 (1397): 203–222,
VANCOUVER
مهدوی غلامحسین، کریمی‌پور عیسی. بررسی تطبیقی کیفیت گزارشگری مالی و سطح افشای داوطلبانه در شرکت‌های خانوادگی و غیرخانوادگی پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران. پژوهشهای کاربردی در گزارشگری مالی. 1397;7(1):203–222.
